Sostika Logia

Θεολογικές Ερωτήσεις	Τελευταία Ενημέρωση : 29/4/2012

	Επιλέξτε Έτος :

1) Επιτρέπει ο Θεός την ελευθερία του λόγου;
2) Τι είναι οι έσχατοι χρόνοι;
3) Ένας ευσυνείδητος Χριστιανός πρέπει να υποτάσσεται στην κοσμική εξουσία και, αν ναι, γιατί;
4) Τι σημαίνει κατά λέξη η λέξη θεολόγος;
5) Είναι θεολογικά ακριβής η φράση, « Ο Χριστός είναι σοφός »;

1) Επιτρέπει ο Θεός την ελευθερία του λόγου;

Βεβαίως την επιτρέπει αφού ο Ίδιος δημιούργησε λογικά όντα, δηλαδή που έχουν λόγο και δεν είναι άλογα. Ας παραθέσουμε όμως τα παρακάτω τα οποία στηρίζουν   την παραπάνω αλήθεια:

α) Ο διάβολος, όταν είδε τον Αδάμ και την Εύα, ασφαλώς ήθελε να τους θανατώσει, γιατί είναι ανθρωποκτόνος όπως έχει αποκαλύψει ο Κύριος με τα εξής λόγια, « εκείνος ανθρωποκτόνος ην απ' αρχής, και εν τη αληθεία ουκ έστηκεν, ότι ουκ έστιν αλήθεια εν αυτώ· όταν λαλή το ψεύδος εκ των ιδίων λαλεί, ότι ψεύστης εστί και ο πατήρ αυτού. » ( Ιω. η’, 44 ). Ο Θεός όμως, όπως ήταν επόμενο, δεν του επέτρεψε να κάνει αυτό το έγκλημα. Να μιλήσει όμως στην Εύα και να της πει αυτά που της είπε, αυτό του το επέτρεψε. Δεν τον εμπόδισε δηλαδή να μιλήσει στην Εύα, αν και γνώριζε ότι θα παραπλανηθεί από τα πονηρά του λόγια. Άρα ο Θεός, αφού ακόμη και στο διάβολο που είναι αμετανόητος   επιτρέπει την ελευθερία του λόγου, πολύ περισσότερο την επιτρέπει στους ανθρώπους.

β) Όταν αμάρτησαν οι πρωτόπλαστοι, ο Θεός τους κάλεσε να μιλήσουν. Επίσης, όταν ο Κάιν φόνευσε τον Άβελ, ο Θεός τον κάλεσε να μιλήσει. Αλλά ο Θεός καλεί και   κάθε αμαρτωλό να μιλήσει μαζί Του με τα εξής λόγια, « μάθετε καλόν ποιείν, εκζητήσατε κρίσιν, ρύσασθε αδικούμενον, κρίνατε ορφανώ και δικαιώσατε χήραν· και δεύτε διαλεχθώμεν, λέγει Κύριος·» ( Ησ. α’,17-18 ). Το ότι ο Θεός επιτρέπει την   ελευθερία του λόγου φαίνεται και από το ότι επιτρέπει ακόμη και να τον κρίνουν οι άνθρωποι, σύμφωνα με το « όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. » ( Ψ. 50, 6 ).

γ) Ο Ίδιος ο Κύριος, και όταν ακόμη δέχτηκε ράπισμα από έναν υπηρέτη, του επέτρεψε να μιλήσει λέγοντάς του, « Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού· ει δε καλώς, τι με δέρεις; » (Ιω. ιη’, 23 ).

δ) Και βέβαια το ότι επιτρέπει ο Θεός την ελευθερία του λόγου, δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να λένε ανεύθυνα ότι θέλουν. Ο Κύριος αυτό το έχει δηλώσει ρητά με τα εξής λόγια, « λέγω δε υμίν ότι παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως· εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση, και εκ των λόγων σου καταδικασθήση. » (Ματ. ιβ’, 36 ).

ε) Απαιτείται λοιπόν να προσέχει κανείς τα λόγια του, γιατί υπάρχει κίνδυνος να κάνει κατάχρηση της ελευθερίας του λόγου, την οποία ελευθερία την επιτρέπει ο Θεός, όπως αναφέρθηκε παραπάνω,



Αρχή

2) Τι είναι οι έσχατοι χρόνοι;

Οι έσχατοι χρόνοι, οι έσχατες ημέρες και η εσχάτη ώρα, δεν είναι ημερολογιακά μεγέθη, αλλά πράγματα που δεν ελέγχονται με τις αισθήσεις αλλά με την πίστη. «Έστι δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων » ( Εβρ. ια΄, 1 ). Όταν ο Ιωάννης πριν δύο χιλιάδες χρόνια λέει, « Παιδία, εσχάτη ώρα εστί » ( Α΄ Ιω. β΄, 18 ), αν εκείνη η ώρα που τη λέει έσχατη ήταν ημερολογιακή, οι σημερινές ώρες τι είναι; Όταν ο Ιάκωβος πριν δύο χιλιάδες χρόνια λέει, « Άγε νυν οι πλούσιοι,…….. εθησαυρίσατε εν εσχάταις ημέραις » ( Ιακ. ε΄,1- 3), αν εκείνες οι ημέρες που τις λέει έσχατες ήταν ημερολογιακές, οι σημερινές ημέρες τι είναι; Όταν στο Θ΄ Εωθινό Ευαγγέλιο η φράση, « Ως επ' εσχάτων των Χρόνων….» που αναφέρεται στην εμφάνιση του Κυρίου στους μαθητές Του μετά την Ανάστασή Του, πριν δύο χιλιάδες χρόνια, αν εκείνοι οι χρόνοι που τους λέει έσχατους ήταν ημερολογιακοί, οι σημερινοί χρόνοι τι είναι; Και εάν οι σημερινοί χρόνοι ονομασθούν έσχατοι, οι προηγούμενοι, που ονομάστηκαν και αυτοί έσχατοι, τι ήταν; Αυτά και άλλα παρόμοια λέγονται από όσους είναι εγκλωβισμένοι στο χωροχρονικό σύστημα και δε χωρούν σε ικανοποιητικό βαθμό στο μέγα μυστήριο της πίστεως, έστω και αν οι ίδιοι είναι κατά τα άλλα άγιοι. Η αγιότητα του βίου δε συμβαδίζει πάντοτε με την επίγνωση της αλήθειας. Όσο για τους ημερολογιακούς χρόνους στους οποίους ταιριάζει και αναφέρεται η ερώτηση « πότε;», αυτοί οι χρόνοι είναι απατηλοί, γιατί είναι τμήματα του παρόντος αιώνος, του « απατεώνος ». Ο Κύριος στην ερώτηση των Αποστόλων, « ει εν τω χρόνω τούτω αποκαθιστάνεις την βασιλείαν τω Ισραήλ; είπε δε προς αυτούς· Ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία, » ( Πρ. α’, 6-7). Ποιος λοιπόν θα διανοηθεί να διαφωνήσει με αυτά τα λόγια του Κυρίου και να διδάξει δικές του διδασκαλίες οι οποίες ασφαλώς θα είναι ψεύτικες;

Αρχή

3) Ένας ευσυνείδητος Χριστιανός πρέπει να υποτάσσεται στην κοσμική εξουσία και, αν ναι, γιατί;

Στο πρώτο σκέλος της ερώτησης αυτής, δηλαδή στο πρέπει, η απάντηση είναι, πρέπει. Στο δεύτερο σκέλος, δηλαδή στο γιατί, η απάντηση είναι, για τους παρακάτω λόγους και όχι μόνο:

α) Η κοσμική εξουσία, όποια και, αν είναι αυτή, ελέγχεται από τον Ίδιο το Χριστό ο Οποίος είπε, « Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης ». (Ματ. κη’, 18).

β) Ο Απόστολος Παύλος είπε, « Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω· ου γαρ εστιν εξουσία ει μη υπό Θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό τού Θεού τεταγμέναι εισίν· ώστε ο αντιτασσόμενος τή εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκεν· οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται». (Ρωμ. ιγ’, 1-2).

γ) Ο Ίδιος ο Κύριος υποτάχτηκε στην εξουσία του Πιλάτου την οποία του αποκάλυψε ότι την είχε από το Θεό και όχι από τον εαυτό του. Αυτό φαίνεται από τον παρακάτω διάλογο που είχαν, « λέγει ουν αυτώ ο Πιλάτος· Εμοί ου λαλείς; ουκ οίδας ότι εξουσίαν έχω σταυρώσαί σε και εξουσίαν έχω απολύσαί σε; απεκρίθη Ιησούς· Ουκ είχες εξουσίαν ουδεμίαν κατ' εμού, ει μη ην δεδομένον σοι άνωθεν· διά τούτο ο παραδιδούς με σοι μείζονα αμαρτίαν έχει ». (Ιω. οιθ’, 10-11).

δ) Αφού ο εν λόγω Χριστιανός είναι ευσυνείδητος, πρέπει να υποτάσσεται ώστε να μη έρχεται σε αντίθεση και με τη συνείδησή του. Ο Απόστολος Παύλος αυτό το τονίζει ιδιαιτέρως με τα εξής λόγια, « διό ανάγκη υποτάσσεσθαι, ου μόνον διά την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν». (Ρωμ. ιγ’, 5).

ε) Επιπλέον πρέπει να υποτάσσεται ο πιστός και για να δίνει το παράδειγμα στους άλλους, αν μάλιστα αυτός ο ίδιος διδάσκει την αξία και σημασία της υπακοής. Διαφορετικά με ποια μούτρα θα τους βλέπει;

στ) Ένας όμως που δε γνωρίζει ή ακόμα χειρότερα, δεν πιστεύει και δεν αποδέχεται τα παραπάνω, αυτός μπορεί να μετέρχεται πολλούς τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, για να αποσπάσει την εύνοια αυτών που ασκούν την οποιαδήποτε εξουσία ή για να τους αναγκάσει να αλλάξουν γνώμη. Αυτός μπορεί να δέχεται ακόμη και ξεσηκωμούς και ομαδικές συμπαραστάσεις από οπαδούς του προκειμένου να πετύχει το σκοπό του.

Αρχή

4) Τι σημαίνει κατά λέξη η λέξη θεολόγος;

Ό, τι σημαίνουν οι σύνθετες λέξεις που έχουν δεύτερο συνθετικό τη λέξη λόγος το οποίο, όπως είναι γνωστό, αναφέρεται στο πρώτο συνθετικό. Για παράδειγμα, η λέξη αστρολόγος δηλώνει εκείνον που ερευνά τα αστέρια του ουρανού. Έτσι και η λέξη θεολόγος δηλώνει εκείνον που ερευνά το Θεό. Επειδή όμως ο Θεός είναι ανεξερεύνητος, απερίγραπτος και ακατάληπτος ως προς την Ουσία Του, η λέξη θεολόγος δηλώνει εκείνον που ερευνά ό, τι αναφέρεται στο Θεό, γιατί ο Θεός με τις ενέργειές Του παρέχει τη δυνατότητα να γίνεται γνωστός από τον άνθρωπο. Εννοείται ότι η γνώση αυτή δεν είναι ολοκληρωμένη, αλλά σχετική και μερική, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος, « εκ μέρους γαρ γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν∙ όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.....Βλέπομεν γαρ άρτι ως δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον » (Α' Κορ. ιγ’, 10 - 12). Η θεογνωσία βέβαια αυτή του ανθρώπου εξαρτάται και από το κατά πόσο αυτός βρίσκεται κοντά στο Θεό, γιατί η γνώση του Θεού δεν είναι γνωστικισμός αλλά κοινωνία. Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίσει για το Θεό ό, τι αποκαλύπτει ο Ίδιος ο Θεός στην Αγία Γραφή και στην Εκκλησία Του, αλλά και ότι λένε τα δημιουργία Του, αφού « Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα » (ψ.18,1). Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει σχετικά, « Ότι μεν ουν έστι Θεός, δήλον∙ τι δε έστι κατ' ουσίαν και φύσιν, ακατάληπτον τούτο παντελώς και άγνωστον»(P.G.94,797). Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι ο χαρακτηρισμός θεολόγος για ένα άνθρωπο, είναι σχετικός και όχι απόλυτος. Το απόλυτο βρίσκεται στο Θεό. Εδώ ταιριάζει να αναφερθεί το χωρίο της Αγίας Γραφής, « ότι τρεις εισιν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το άγιον Πνεύμα, και ούτοι οι τρεις εν εισι. και τρεις εισιν οι μαρτυρούντες εν τη γη, το Πνεύμα και το ύδωρ και το αίμα, και οι τρεις εις το εν εισιν » (Α’ Ιω. ε’, 7-8). Επίσης σχετικά είναι και τα λόγια του Κυρίου, «… και ουδείς επιγινώσκει τον υιόν ει μη ο πατήρ, ουδέ τον πατέρα τις επιγινώσκει ει μη ο υιός και ω εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι»(Ματ. ια’, 27), όπως βεβαίως και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου για το Άγιο Πνεύμα ότι, « ημίν δε ο Θεός απεκάλυψε διά του Πνεύματος αυτού· το γαρ Πνεύμα πάντα ερευνά, και τα βάθη του Θεού »(Α’ Κορ. β’, 10). Ας μη καυχάται λοιπόν κανείς άνθρωπος ότι είναι θεολόγος με όλη τη σημασία της λέξεως, και ας μη υψώνει κάποιον, περισσότερο του δέοντος, ως μεγάλο θεολόγο, « ίνα μη τυφωθείς εις κρίμα εμπέση του διαβόλου »(Α’ Τιμ.γ’, 6). Ας προτιμά να υψώνει το Χριστό, γιατί « ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού πατρός »(Φιλ. β’, 9-11).

Αρχή

5) Είναι θεολογικά ακριβής η φράση, « Ο Χριστός είναι σοφός »;

Αν σοφός είναι αυτός που έχει σοφία, και βέβαια, αν δεν παρερμηνεύσει κανείς τη φράση « Ο Χριστός είναι σοφός », ασφαλώς είναι ακριβής, γιατί ποιος μπορεί να πει ότι ο νους του Χριστού δεν έχει σοφία; Ο Λουκάς γράφει σχετικά, «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, και χάρις Θεού ην επ' αυτό » ( Λου. β’, 40 ). Επίσης ο Ματθαίος γράφει για το Χριστό, « και ελθών εις την πατρίδα αυτού εδίδασκεν αυτούς εν τη συναγωγή αυτών, ώστε εκπλήττεσθαι αυτούς και λέγειν· Πόθεν τούτω η σοφία αύτη και αι δυνάμεις; » (Ματ. ιγ’, 54).

Υπάρχει όμως και η θεολογικά ακριβέστερη φράση, δηλαδή ότι, « Ο Χριστός ο Ίδιος είναι η σοφία του Θεού», σύμφωνα και με τον Απόστολο Παύλο ο οποίος ονομάζει το Χριστό, « Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν » (Α’ Κορ. α’, 24 ). Έτσι, σοφός είναι όποιος έχει το Χριστό και γνωρίζει το Χριστό, αφού ο Χριστός είναι η σοφία. Αντιθέτως, όποιος δεν έχει το Χριστό και δεν προσπαθεί ή δεν θέλει να τον γνωρίσει, πλανάται και ας νομίζει ότι είναι σοφός. Επίσης πλανώνται και όσοι τον θεωρούν σοφό.

Αρχή